Archive for March, 2011
Ik kan het me nog goed herinneren. Het was vlak voordat mijn leven op zijn kop kwam komen te staan en nieuwere inzichten deel van mij begonnen te worden. Ik zat in een workshop van Johannes Schmit, een duitse psycho analist, die van Nederland zijn voornaamste werkterrein heeft gemaakt. Op geen enkele wijze kon ik bevroeden dat datgene wat hij toen vertelde, mij zou gaan vormen. Eigenlijk verklaarde ik hem in eerste instantie voor gek. Hoe kon hij dat nou ZO zien, het was toch allemaal zo helder. Hij deponeerde daar zomaar ineens de stelling: “ik prijs de dag dat ik niet meer wist wie ik was”. Is hij nou helemaal gek geworden! Natuurlijk wist ik wie ik was.
Om zijn stelling verder te onderbouwen vertelde hij een mooie anekdote: Karl Gustuv Jung stond eens voor zijn gehoor en deponeerde daar de stelling
zou het niet zo kunnen zijn dat het niet zo is dat de ziel in ons huist, maar dat de ziel tussen ons in ontstaat
Integenstelling tot wat Johannes net verteld had, kon ik me, vanuit filosofisch standpunt, met de hypothese van Jung goed verbinden. Alhoewel ik toen nog niet kon bevroeden hoe ver dat uiteindelijk voor mij in essentie zou gaan.
Twee tot drie maanden na de workshop met Johannes liep mijn relatie, die we al 20 jaar hadden, op de klippen. De alchemischtische kolf (Lisette Thooft – alchemie van de liefde) werd gebroken. Het was die alchemistische fase waarin we terecht waren gekomen, die ons in staat zou gaan stellen om onze relatie naar een hoger, misschien zelfs spiritueel, niveau te tillen. Het mocht niet zo zijn. Het vacuum van de relatie werd verbroken en dat betekende gaande weg het eind van onze partnerrelatie. In de eerste periode van deze relatie crisis was ik behoorlijk diep geraakt. En het was op dat persoonlijke dieptepunt waar ik mijn volgende essentiele ontdekkingen deed. Het werd me duidelijk dat het leven zich ontvouwde. Het ontvouwde zich als vanzelf en ik kon erop vertrouwen want, zo werd me duidelijk gemaakt, het pad van het leven is geplaveid met liefde. Liefde als de basis van het al.
In het proces wat vanaf dat moment starte, ook in de opeenvolgende gebeurtenissen die zich voltrokken, begon ik me steeds meer gewaar te worden dat ik niet meer wist wie ik was. Ik gaf mezelf steeds meer de vrijheid om mezelf te laten ontstaan. Eigenlijk verliet ik de arrogantie van te weten dat ik wist wie ik was.
Wat mijn persoonlijke crisis me naast het inzicht van Johannes gaf, ging nog verder. De combinatie van niet weten wie je bent en het ontvouwende karakter van het leven maakte het fundamenteel.
De volgende stap in de fundamentele inzichten die ik kreeg manifesteerde zich tijdens mijn fysieke crisis. Dat gebeurde 2 jaar later. Gebonden aan een hartmonitor, onmogelijk in staat om zelf initiatief te nemen, lag ik aan bed gekluisterd. Een week daarvoor had ik een hartaanval gehad en tijdens die aanval en de periode daarna werd het me duidelijk: de essentie zit in relaties! De relaties die wij als mensen onderling met elkaar hebben en onderhouden. Zonder de ander was ik er fysiek, mentaal en emotioneel niet meer geweest. Niet in deze vorm, hier op aarde. Dit inzicht dat ik hier kreeg ging verder op de eerdere inzichten. Het geeft een derde dimensie aan het geheel. Niet alleen weet ik niet meer wie ik ben en ontvouwt het leven zich, ook is me duidelijk geworden dat het hier gaat om de verschuiving van het paradigma waarin “de wereld gezien wordt als iets wat bestaat uit dingen” naar het zien van “een open wereld die in eerste instantie uit relaties is opgebouwd” (Joseph Jaworski; synchroniciteit, de innerlijke weg naar leiderschap). En dit is nog niet zo eenvoudig. Want hierbij gaat het om de zuiverheid van overgave. Het gaat om zuiver waarnemen, zonder associatie, invulling en vooroordeel de waarheid naakt waarnemen (Joseph Jaworski). Oftewel zoals David Bohm stelt: het gaat over ‘een generatieve orde’ waarin we, afhankelijk van onze staat van bewustzijn, ‘kunnen participeren in de wijze waarop de realiteit zich ontvouwt’.
En dit is natuurlijk allemaal nog niet zo eenvoudig. Ik heb het geluk gehad ervaringen te ondergaan die me dit van binnenuit hebben doen beleven. Ik heb het gevoeld, beleeft, geroken, gedacht en geproefd. Nu bemerk ik dat ik toe ben aan de volgende fase. Dat ik weer toe ben aan extra informatie, aan groei en verdere beleving om verder te komen. Om dichter bij mijn bestemming te komen.
Na mijn 20-jarige relatie heb ik een vrouw ontmoet waarvan ik overtuigd was dat zij mijn ware was. Het vloeide en stroomde tussen ons. Het leek wel magie. En toch stopte het. Ze zette er, waarschijnlijk omwille van haar huwelijk, een punt achter. Eigenlijk is het me nog steeds niet duidelijk hoe het nou kon dat, terwijl ik dacht dat zij de ware was, het toch zo moest zijn dat dat wat we hadden beeindigd werd. Dat levert me nog dagelijks onbeantwoorde vragen op. En dat brengt me naar mijn volgende leerpunt: loslaten. Nog niet eerder had ik beleefd dat liefde zo een remmende factor kon gaan vormen in mijn leven. Nu al jarenlang neem ik deze vrouw met me mee en lukt het me niet om het concept van dat zij de ware is los te laten. Ik neem het iedere dag met me mee. En zodra ik een poging doe om het concept los te laten, heb ik het idee dat ik dat doe om ruimte te geven aan een ander, in plaats van dat ik het concept ook daadwerkelijk los kan laten. Ik heb een keer een relatie gehad van 2 maanden en mijn laatste relatie duurde zelfs 19 maanden. In beide relaties is het mij niet gelukt om die andere vrouw los te laten. Unfair jegens de partnerrelatie en unfair jegens mezelf. Hier heb ik echt nog iets te doen. Ik kan dan ook niet anders dan tot de conclusie komen dat het tijd is voor verdere verdieping.
Het zal dan ook geen toeval zijn dat ik nu boeken van vrienden aangereikt krijg en verslind en dat ik de afgelopen week een oud collega van de KLM na ruim 15 jaar weer trof. Hij was de eerste die ik ontmoette die, in die tijd, NLP gedaan had. Toen was ik daar nog wat wars van en tegelijkertijd nieuwsgierig naar. Inmiddels heb ik dat pad ook bewandeld en heeft het mij zeker geholpen om mezelf verder te verdiepen. Het wilde dus geen toeval dat deze oud collega, Robert Hunsel, begon over de ‘Sedona-methode’. Een methode die gaat over het loslaten van disfunctionele gevoelens, emoties en gedachten. Nog niet eerder is liefde voor een ander zo disfunctioneel voor me geweest en dus heb ik besloten om de workshops die ik van Robert gekregen heb als een spons te absorberen. Robert bedankt! Ik kan me bijna niet aan de indruk van synchroniciteit onttrekken.
Als ik nu zo terugkijk naar mijn ervaringen op dit terrein, ben ik dankbaar voor datgene wat er is gebeurd. Het heeft me geholpen om een paradigma shift werkelijk te doorleven. En nog steeds bevind ik mij op het pad om om dit verder te verdiepen. Mezelf te laten ontstaan en het leven zich te laten ontvouwen. Iets te laten ontvouwen waarin ik mijn bijdrage kan leveren aan het geheel. Waarin ik betekenis kan toevoegen. Want wees toch eerlijk: ik heb toch niet voor niets mijn ‘Golden Ticket for life’ (Brendon Burchard) gekregen. Vol vertrouwen, omdat ik ervanuit ga dat de drager van alles ‘liefde’ is en het pad van het leven hiermee geplaveid is.